Over de glanzende kling van je eigen zwaard…
Mensen, stop jezelf.
Jaag je overspannen doelen over de kling on plaats van jezelf, en houd van taken, maar houd ook -en vooral- van jezelf.
Wij, hulpverleners, artsen, psychologen, zijn niet met genoeg. Of daar lijkt het tegenwoordig ten minste aardig op.
Ongemakkelijk vind ik het, dat er zóveel medische en psychologische hulpverlening nodig is. Terwijl Nederland, denk ik, veel in huis heeft om een ‘blue zone’ te zijn. Wat kunnen we zelf?
Laten we – ieder van ons – onszelf stoppen. Korte metten maken met wat niet (meer) werkt. Ruimte maken voor wat beter is.
Met welk middel ga je jezelf stoppen? En hoe ga je bepalen wat je dan wel gaat doen?
Met je voorgevoel. Je nagevoel. Je bijgevoel. Je gevoel.
Wanneer had je voor het laatst een bijgevoel over een actie die je inzette?
Was dat misschien bij de boeking van die wintersport?
Of was het bij het pakken van die blikjes drinken uit het schap in de supermarkt?
Het is niet, dat ik iemand iets verwijt. We doen de dingen zo goed als we kunnen, altijd. En toch. Ergens weet je, dat de voor jou goede keuzes, soms voelen als een stukje tegen de stroom in zwemmen.
Dat stukje.
Tegen de stroom in.
Pak het.
Het is er een goed moment voor.
Of niet, dan wacht je nog even.
Wie heeft ooit beweerd, of je geleerd, dat jij niet voor jezelf kan weten wanneer je ergens aan toe bent?
Graaf eens een stukje naar binnen.
Vind je ergens een aanknopingspunt voor het gevoel dat je ergens mee moet beginnen of stoppen?
Dat punt.
Een stukje graven.
Vind het.
Yes.
Als je vriend(in) vraagt: “help me, ik werk te hard. Ben eenzaam. Problemen met mijn ex. Hoofd staat verkeerd. Word dik. Zorgen over de kinderen. Auto steeds stuk. Ik drink teveel. Maak verkeerde keuzes. Praat te weinig…”
Wat zou je haar aanraden?
Dat advies.
Pak het op.
Geef het aan jezelf.
Jaag dat, wat over datum is, over de glanzende kling van jouw eigen zwaard, de horizon tegemoet. Beslissingen nemend, die (alleen) voor jou zelf kloppen.
Praat met elkaar. Over zaken die er voor jou toe doen. en luister dan ook naar de ander. Luisteren zonder oordeel, is een kunst die niet iedereen meer verstaat, maar die velen (opnieuw) kunnen leren.
Goed luisteren helpt een ander enorm om te voelen wat goed is om te doen, of om juist te gaan te laten.